ماده ۱۶۰ قانون مالیاتهای مستقیم

هر شخص حقیقی ایرانی که با ارائه گواهی نمایندگان مالی یا سیاسی دولت شاهنشاهی ایران در خارج ثابت کند که از درآمد یک سال‌مالیاتی خود در یکی از کشورهای خارج به عنوان مقیم مالیات پرداخته است از لحاظ مالیاتی در آن سال مقیم خارج از کشور شناخته خواهد شد مگر در‌یکی از موارد زیر: ۱ - در سال مالیاتی مزبور محلی برای سکونت در ایران در اختیار داشته باشد. ۲ - در سال مالیاتی مزبور در ایران دارای شغلی بوده باشد. ۳ - در سال مالیاتی مزبور لااقل شش ماه متوالیاً یا متناوباً در ایران سکونت داشته باشد. ۴ - توقف در خارج از کشور به منظور انجام مأموریت یا معالجه یا امثال آن بوده باشد.